یاد بگذشته به دل ماند و دریغ
نیست یاری که مرا یاد کند
دیده ام خیره به ره ماند و نداد
نامه ای تا دل من شاد کند
خود ندانم چه خطایی کردم
که ز من رشته الفت بگسست
در دلش جایی اگر بود مرا
پس چرا دیده ز دیدارم بست
هر کجا مینگرم باز هم اوست
که به چشمان ترم خیره شده
درد عشقست که با حسرت و سوز
بر دل پر شررم چیره شده
گفتم از دیده چو دورش سازم
بی گمان زودتر از دل برود
مرگ باید که مرا دریابد
ورنه دردیست که مشکل برود
تا لبی بر لب من می لغزد
می کشم آه که کاش این او بود
کاش این لب که مرا می بوسد
لب سوزنده آن بدخو بود
می کشندم چو در آغوش به مهر
پرسم از خود که چه شد آغوشش؟
چه شد آن آتش سوزنده که بود
شعله ور در نفس خاموشش
شعر گفتم که ز دل بر دارم
بار سنگین غم عشقش را
شعر، خود جلوه ای از رویش شد
با که گویم ستم عشقش را
مادر، این شانه ز مویم بردار
سرمه را پک کن از چشمانم
بکن این پیرهنم را از تن
زندگی نیست بجز زندانم
تا دو چشمش به رخم حیران نیست
به چکار ایدم این زیبایی
بشکن این اینه را ای مادر
حاصلم چیست ز خودآرایی؟
در ببندید و بگویید که من
جز از اواز همه کس بگسستم
کس اگر گفت چرا ؟، باکم نیست
فاش گویید که عاشق هستم
قاصدی آمد اگر از ره دور
زود پرسید که پیغام از کیست
گر از او نیست بگویید آن زن
دیر گاهیست در این منزل نیست

(غزل)

                                    بچه بودم نه دیگه منتظر زنگ بودم 
                                    نه دیگه واسه تو مثل تو دلتنگ بودم
                                 بچه بودم تو نبودی شبا زود خوابم می برد 
                                 دل کوچیکم فقط غصه بازی رو می خورد 
                               بچه بودم چه قدر صاف و روون می خندیدم 
                              خوبیش این بود که ازت نمی خوامت نمی شنیدم 
                                     بچه بودم همه ام مثل خودم بچه بودن 
                                   نرم و ساده مث خاکای توی باغچه بودن 
                                  بچه بودم خبر از تو خبر از دروغ نبود 
                                    سر فکرای پریشون انقدر شلوغ نبود 
                            بچه بودم همه چی درست می شد ، سخت نبود 
                              هیچکی اندازه ی من اونروزا خوشبخت نبود 
                                    بچه بودم دلمو هنوز کسی نبرده بود 
                                  هنوزم خدا اونو دست خودم سپرده بود 
                                 بچه بودم قدرمو زمونه بیشتر ی دونست 
                               کوچمون حالا منو از تو که بهتر می دونست 
                                  بچه بودم کسی بیخود منو اذیت نمی کرد 
                                     مث تو میون بازیا خیانت نمی کرد 
                                  بچه بودم کسی مثل تو باهام بد نمی شد 
                                   بی توجه از کنار رؤیاهام رد نمی شد 
                             بچه بودم نبود اون کسی که بهم راس نمی گفت 
                           مث تو هیچکی بهم هر چی دلش خواس نمی گفت 
                                   بچه بودم عالمی بود آخه عاشق نبودم 
                                 از دس چشمای تو ، تو حسرت دق نبودم 
                                  بچه بودم بدون هیچ غصه ای رفتم شمال 
                                 لب دریا خونه های ماسه ها ، بوی بلال 
                               بچه بودم توی قایق بی تو خیلی خوش گذشت 
                              دنیا رو کاش می دادم سالای رفته بر می گشت 
                                  بچه بودم خبر از خواهش و التماس نبود 
                                لا به لای دفترام ،‌ جز دو تا برگ یاس نبود 
                                    بچه بودم عکس تو باعث دردسر نشد 
                                   جز تو هیچکی باعث رفتن به سفر نشد 
                                     بچه بودم انقدر از سادگیا دور نبودم 
                                واسه گوش دادن به تو ، انقدر مجبور نبودم 
                                    بچه بودم کسی مثل تو منو رنج نداد 
                                    برد و باخت تلخ ما مزه شطرنج نداد 
                                  بچه بودم دلم از هیچکسی ناراضی نبود 
                              فکر و ذکرم پیش هیچ چیزی به جز بازی نبود 
                                  بچه بودم آسمون یه عالمه ستاره داشت 
                             غصه مون هر چی که بود یه دنیا راه چاره داشت 
                                بچه بودم و قهر و آشتیم روی هم لحظه نبود 
                                اخم و دردم واسه حرفی که نمی ارزه نبود 
                                  بچه بودم بیشتر از این زمونا در می زدن
                                 اونروزا بزرگترا بیشتر به هم سر می زدن 
                                      بچه بودم قلبای تو دفترم حقیقی بود 
                                  روی دفتر خاطراتم عکس جوجه تیغی بود 
                                    بچه بودم چقدر شعرای خوب بلد بودم 
                                  کندن اسما رو رو درخت و چوب بلد بودم 
                                   بچه بودم چشم تو در به درم نکرده بود 
                                  اونروزا فکر و خیالت ،‌ خبرم نکرده بود 
                                    بچه بودم روزای هفته شبیه هم نبود 
                                   حواسم پهلوی اینکه چی بهت بگم نبود 
                                    بچه بودم شادی پر بود تو دل بادکنکم
                                  آخر اون روزا کسی بود که بیاد به کمکم 
                                    بچه بودم غروبا بوی غریبی نمی داد 
                                 کسی هدیه به کسی ساعت جیبی نمی داد 
                                  بچه بودم اگه مثل حالا مجنون می شدم 
                                از بزرگ شدن واسه ابد پشیمون می شدم

                                                            ( ترانه )

سلام دوستان

من نمیدونم این علی کیه که واسه ما نظر میده

چقدر هم ماشالا با ادبه

بچه ها راجع به من فکر بد نکنید من اصلا این آقا رو نمی شناسم

(غزل)

به روی گونه تابیدی و رفتی
مرا با عشق سنجیدی و رفتی
تمام هستی ام نیلوفری بود
تو هستی مرا چیدی و رفتی
کنار اتظارت تا سحر گاه
شبی همپای پیچک ها نشستم
تو از راه آمدی با ناز و آن وقت تمنای مرا دیدی و رفتی
شبی از عشق تو با پونه گفتم
دل او هم برای قصه ام سوخت
غم انگیزست توشیداییم را
به چشم خویش فهمیدی و رفتی
چه باید کرد این هم سرنوشتی ست
ولی دل رابه چشمت هدیه کردم
سر راهت که می رفتی تو آن را به یک پروانه بخشیدی و رفتی
صدایت کردم از ژرفای یک یاس
به لحن آب نمناک باران
نمی دانم شنیدی برنگشتی
و یا این بار نشنیدی و رفتی
نسیم از جاده های دور آمد
نگاهش کردم و چیزی به من نگفت
توو هم در انتظار یک بهانه
از این رفتار رنجیدی و رفتی
عجب دریای غمناکی ست این عشق
ببین با سرنوشت من چها کرد
تو هم این رنجش خکستری را
میان یاد پیچیدی و رفتی
تمام غصه هایم مقل باران
فضای خاطرم را شستشو داد
و تو به احترام این تلاطم
فقط یک لحظه باریدی و رفتی
دلم پرسید از پروانه یک شب
چرا عاشق شدی در عجیبی ست
و یادم هست تو یک بار این را
ز یک دیوانه پزسیدی و رفتی
تو را به جان گل سوگند دادم
فقط یک شب نیازم را ببینی
ولی در پاسخ این خواهش من
تو مثل غنچه خندید و رفتی
دلم گلدان شب بو های رویا ست
پر است از اطلسی های نگاهت
تو مثل یک گل سرخ وفادار
کنار خانه روییدی و رفتی
تمام بغض هایم مثل یک رنج
شکست و قصه ام در کوچه پیچید
ولی تو از صدای این شکستن
به جای غصه ترسیدی و رفتی
غروب کوچه های بی قراری
حضور روشنی را از تو می خواست
تو یک آن آمدی این روشنی را
بروی کوچه پاشیدی و رفتی
کنار من نشتی تا سپیده
ولی چشمان تو جای دگر بود
و من می دانم آن شب تا سحرگاه
نگاهم را پرستیدی و رفتی
نمی دانم چه می گویند گل ها
خدا می داند و نیلوفر و عشق
به من گفتند گل ها تا همیشه
تو از این شهر کوچیدی و رفتی
جنون در امتداد کوچه عشق
مرا تا آسمانها با خودش برد
و تو در آخرین بن بست این راه
مرا دیوانه نامیدی و رفتی
شبی گفتی نداری دوست من را
نمی دانی که من آ ن شب چه کردم
خوشا بر حال آن چشمی که آن را
به زیبایی پسندیدی و رفتی
هوای آسمان دیده ابریست
پر از تنهایی نمناک هجرت
تو تا بیراهه های بی قراری
دل من را کشانیدی و رفتی
پریشان کردی و شیدا نمودی
تمام جاده های شعر من را
رها کردی شکستی خرد گشتم
تو پایان مرا دیدی و رفتی
(غزل)

بچها از نظراتون ممنونیم

ما با کمکای شما کارمونو شروع می کنیم

ما رو یادتون نره

*ترانه و غزل*